Zwrot lub umorzenie należności celnych w sytuacji nieprzyjęcia przez importera towaru wadliwego lub niezgodnego z warunkami kontraktu (art. 238 WKC)
W art. 238 WKC uregulowany jest przypadek zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych w przypadku wystąpienia szczególnej sytuacji związanej z towarem, którego dotyczą ww. należności. Zwrot lub umorzenie należności jest możliwy, jeżeli zostaną spełnione przesłanki określone w postanowieniach ww. przepisu, tj.:
1. towar nie zostanie przyjęty przez importera,
2. powodem tego nieprzyjęcia jest wadliwość lub niezgodność z warunkami kontraktu, w wyniku realizacji którego dokonano przywozu towaru.
Oprócz ww. przesłanek, w przepisie art. 238 WKC określone zostały również warunki, od których uzależniony jest zwrot lub umorzenie należności celnych. Jednym z warunków jest, że towar nie może zostać użyty, chyba że wstępne użycie okazało się konieczne dla stwierdzenia jego wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu. Warunkiem zwrotu lub umorzenia należności w ww. przypadku jest również nadanie towarowi określonego przeznaczenia celnego.
Przeznaczeniem tym może być:
1. wywóz,
2. zniszczenie towaru,
3. objęcie w celu późniejszego powrotnego wywozu np. procedurą tranzytu czy składu celnego.
Nadanie towarowi przeznaczenia celnego co do zasady powinno nastąpić dopiero po wydaniu decyzji o zwrocie lub umorzeniu należności. Organ celny może jednak zgodzić się na wcześniejsze nadanie przeznaczenia celnego. Wykonanie decyzji orzekającej zwrot lub umorzenie może nastąpić dopiero po otrzymaniu z urzędu celnego wykonawczego dokumentu potwierdzającego wykonanie ww. warunku, tj. np. po faktycznym wywozie lub zniszczeniu towaru.
| WAŻNE W przypadku, gdy podstawą ubiegania się o zwrot lub umorzenie należności jest przepis art. 238 WKC, wniosek o zwrot lub umorzenie należności powinien zostać złożony przed upływem 12 miesięcy od dnia powiadomienia dłużnika o należnościach. W uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach organy celne mogą zezwolić na przekroczenie tego terminu. |
Podstawa prawna:
Art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992), ), ostatnio zmienionego aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 236 z 23.9.2003).